เรื่องเด่น เสียงธรรมจากวัดท่าขนุน วันพุธที่ ๑๙ สิงหาคม ๒๕๖๙

เสียงธรรมจากวัดท่าขนุน วันพุธที่ ๑๙ สิงหาคม ๒๕๖๙

​

 

วันนี้ตรงกับวันพุธที่ ๑๙ สิงหาคม พุทธศักราช ๒๕๖๙ ตั้งแต่ช่วงเช้า "ท่านเจ้าคุณกล้า" - พระวชิรวาที, ผศ.ดร. เจ้าอาวาสวัดมหาธาตุ วรวิหาร รองเจ้าคณะอำเภอเมืองเพชรบุรี พร้อมด้วยคณะญาติโยม นำโดย "ผอ.มด" (นางสาวปิยวัน เครือนาค) ผู้อำนวยการโรงเรียนการกุศลสุวรรณรังสฤษฏ์วิทยาลัย จังหวัดเพชรบุรี ก็ได้มาถวายภัตตาหารเช้า แต่ว่า "ท่านเจ้าคุณกล้า" ขอตัวแยกออกไป ไม่ฉันเช้าด้วย เนื่องเพราะว่าท่านกำลังเป็นหวัดอยู่ในระยะแพร่เชื้อ กระผม/อาตมภาพฉันเสร็จแล้ว จึงขอตัวไปเก็บข้าวของเตรียมเดินทาง เนื่องเพราะว่าวันนี้ต้องไปตรวจยกหมู่บ้านเขากระจิว หมู่ที่ ๖ ตำบลท่ายาง อำเภอท่ายาง จังหวัดเพชรบุรี ขึ้นเป็นหมู่บ้านรักษาศีล ๕ ต้นแบบ

จัดการเก็บข้าวของขึ้นรถเรียบร้อยทุกอย่าง ทั้งที่เย็นนี้ก็ต้องกลับมาพักที่นี่อีก ก็เพราะว่ากระผม/อาตมภาพนั้นไม่เคยไว้วางใจว่าเรื่องราวจะเป็นไปอย่างแน่นอน ถ้ามีการเปลี่ยนแปลงอะไร เราก็จะได้ขยับปรับไปตามหน้างานเลยโดยที่ไม่ต้องย้อนกลับมาอีก จึงไม่ใช่เรื่องที่เราจะไว้วางใจว่าจะกลับมาพักที่นี่แน่นอน แล้วข้าวของทุกอย่างก็ไม่ได้เก็บไปเลย

กระผม/อาตมภาพเคยชินกับการเป็นหน่วยเคลื่อนที่เร็วในลักษณะของหน่วยทหาร ดังนั้น ไม่ว่าจะเป็นการเดินทางภายในหรือว่าภายนอกประเทศก็ตาม ข้าวของเครื่องใช้ที่จำเป็นจะติดตัวไปอยู่เสมอ พูดง่าย ๆ ว่าพลาดท่าหลงเดี่ยวไปเมื่อไร อย่างน้อย ๆ ก็ไม่ถึงกับอับจนเป็นแน่แท้..!

เมื่อพร้อมแล้วก็ได้ออกเดินทางตรงไปยัง "วัดบรรพตาวาส (ธรรมยุต)" ซึ่งเป็นชื่ออย่างเป็นทางการ แต่ชาวบ้านเขาเรียกกันว่า "วัดเขากระจิว" เมื่อไปถึงก็ได้กราบหลวงพ่อเจ้าอาวาส คือ "พระครูวัชรญาณโสภิต" (ระวิ สญาโณ) เจ้าอาวาสวัดบรรพตาวาส เจ้าคณะอำเภอท่ายาง (ธรรมยุต) กราบเรียนหลวงพ่อท่านว่า "เป็นคณะกรรมการมาตรวจประเมินเรื่องหมู่บ้านรักษาศีล ๕ จะขออนุญาตเดินดูวัดก่อน" ตอนแรกท่านก็ให้พระมาคอยติดตาม ชี้แจงว่าอะไรเป็นอะไร แต่เมื่อกระผม/อาตมภาพเริ่มเดินขึ้นเขา พระติดตามก็ถอยกลับไปอยู่ที่ศาลา คิดแล้วตนเองขำก็ขำ เนื่องเพราะว่าเขากระจิวแห่งนี้ บนยอดเขานั้นมีพระเจดีย์เก่าแก่ซึ่งบรรจุพระบรมสารีริกธาตุอยู่ และได้รับการบูรณะมาเมื่อประมาณ ๓๐ ปีที่แล้ว

 

กระผม/อาตมภาพเดินขึ้นไปทางแยกซ้ายไปก่อน ตามที่มัคคุเทศก์ไม่เห็นตัวชี้บอก ปรากฏว่าด้านนี้มีถ้ำหลายแห่ง เป็นทั้งถ้ำมืดและถ้ำสว่าง มีพระพุทธรูปอยู่ภายในหลายองค์ กระผม/อาตมภาพกราบพระและถ่ายรูปไปเรื่อย พร้อมกับบอกกล่าวท่านทั้งหลายภายในนั้นว่า "ขออนุญาตเข้ามาถ่ายรูปและชมสถานที่เท่านั้น ไม่ได้ตั้งใจจะรบกวนเรื่องอื่น"

จนกระทั่งไปถึงถ้ำที่มีรอยพระพุทธบาทอยู่ กราบสักการะรอยพระพุทธบาทและถ่ายรูปแล้ว ก็เดินย้อนกลับขึ้นมา พอดี "น้องเล็ก" (นางสาวจิราพร ซื่อตรงต่อการ) โทรหา บอกว่า "หลวงพ่อเจ้าคุณประเทือง" - พระเดชพระคุณพระธรรมวชิรสุนทร (ประเทือง อาภาธโร ป.ธ. ๔) ประธานคณะกรรมการบริหารกลาง โครงการหมู่บ้านรักษาศีล ๕ และ "ท่านเจ้าคุณโม่ง" - พระเดชพระคุณพระราชวชิรมงคลวิสิฐ (อาทิตย์ สิริวฑฺฒโน) กรรมการขับเคลื่อนโครงการหมู่บ้านรักษาศีล ๕ หนกลางมาถึงแล้ว กระผม/อาตมภาพจึงบอกว่า "ขอเดินขึ้นไปสักการะพระบรมสารีริกธาตุบนยอดเขาก่อน" จากนั้นก็เดินนับบันไดไปเรื่อย ได้มาทั้งสิ้น ๔๓๙ ขั้น บนนี้มีร่องรอยของสมุนพระรามอยู่มากมาย แต่อาจจะเป็นเพราะว่าผิดสีผิดกลิ่น ก็เลยไม่มีตัวไหนกล้าโผล่หน้าออกมาให้เห็น..!

กระผม/อาตมภาพขึ้นไปถึงด้านบน กราบสวดมนต์ถวายเป็นพุทธบูชา ครั้นอุทิศส่วนกุศลให้กับเจ้าที่เจ้าทางทั้งหลายเสร็จเรียบร้อยแล้ว ถึงได้ย้อนกลับลงมาด้านล่าง เพิ่งจะลงมาถึง "ท่านเจ้าคุณทินน์" - พระโสภณพัฒนคุณ (ทินน์ สุทินฺโน) ที่ปรึกษาเจ้าคณะภาค ๓ เจ้าอาวาสวัดพุน้อย (เศรษฐีเรือทอง) จังหวัดลพบุรีก็มาถึง ถ่ายรูปร่วมกันแล้วก็ไปเดินดูนิทรรศการ ซึ่งจัดเอาไว้กระจุ๋มกระจิ๋มมาก เนื่องเพราะว่ามีแค่ ๕ - ๖ อย่างเท่านั้น

แล้วพวกเราขึ้นไปดูสถานที่ตรวจประเมินความพร้อมต่าง ๆ จากนั้นกระผม/อาตมภาพก็ขอตัวเดินขึ้นไปยังอุโบสถใหม่ ซึ่งสร้างอยู่บนเนินเขา ขึ้นไปแล้วถูกใจมาก เพราะว่าลมข้างบนนี้แรงขนาดพัดเราเดินเซเลยทีเดียว โดยเฉพาะด้านที่อยู่เลยห้องน้ำนอกรั้วพระอุโบสถไป บริเวณนั้นเป็นเชิงเขา ซึ่งมีการเทคอนกรีตเอาไว้ อยู่ในลักษณะเหมือนจะสร้างเป็นกุฏิแต่แล้วก็ไม่ได้ทำโครงการต่อ บริเวณนั้นเป็นที่น่าเจริญกรรมฐานอย่างสุด ๆ ก็เลยนั่งแช่อยู่ข้างบน ภาวนาเสียจนสะใจแล้วค่อยกลับลงมา..!

 

คราวนี้ก็เจอบรรดาพระเถรานุเถระซึ่งมาถึงจำนวนหลายต่อหลายรูปด้วยกัน โดยเฉพาะบรรดาคณะกรรมการโครงการหมู่บ้านรักษาศีล ๕ พวกเราจึงเข้าไปกราบหลวงพ่อเจ้าอาวาสกัน ไม่ทราบเหมือนกันว่าใครพรรษามากพรรษาน้อยกว่ากัน แต่ว่าเมื่อมาเจอเจ้าถิ่นก็กราบกรานเอาไว้ก่อน ดูท่าทางอาวุโสของท่านแล้ว อย่างไรเสียก็คงพรรษามากกว่าพวกเราอย่างแน่นอน..!

หลวงพ่อเจ้าอาวาสนิมนต์พวกเราฉันเพล ที่นี่มีก๋วยเตี๋ยวซึ่งต้องบอกว่าค่อนข้างอร่อยมากทีเดียว พร้อมกับข้าวปลาอาหารอื่น ๆ "ท่านเจ้าคุณพิชิตชัย" - พระราชปัญญาโสภณ (พิชิตชัย อภิชโย ป.ธ. ๗) รองเจ้าคณะภาค ๑๓ วัดบพิตรพิมุข บอกให้กระผม/อาตมภาพตักเอาหมูสับและลูกชิ้นไปทั้งหมด บอกว่าขอไว้แต่เส้นเท่านั้น กระผม/อาตมภาพพอที่จะทราบว่าท่านคงเริ่มมีปัญหาในเรื่องของสุขภาพแล้วอย่างแน่นอน แต่ก็ไม่ได้ว่าอะไร จัดการตักมาจนหมด ฉันเสร็จเรียบร้อยก็ส่งต่อให้บรรดาคนขับรถนำไปกินกันตามสบาย แล้วกระผม/อาตมภาพก็เดินขึ้นไปรออยู่บนพระอุโบสถ

จนกระทั่ง "พระเดชพระคุณหลวงพ่อโพไซดอน" - พระเทพสมุทรวัชราจารย์ (จรัล สิริธมฺโม) ประธานคณะกรรมการขับเคลื่อนโครงการหมู่บ้านรักษาศีล ๕ หนกลางมาถึง จึงได้เข้าไปกราบสักการะและสวดมนต์ถวายพระประธาน เมื่อถ่ายรูปหมู่ร่วมกันแล้ว กระผม/อาตมภาพก็เดินลงบันไดมาเหมือนเดิม ขณะที่ส่วนมากนั่งรถยนต์ลงมา ต้องบอกว่าแม้จะอายุกาลผ่านวัยมาถึงขนาดนี้แล้ว แต่ถ้ามีโอกาสขึ้นบันไดลงบันไดเมื่อไร กระผม/อาตมภาพจะรีบทำทันที เพราะเป็นการพิสูจน์ได้ว่าสุขภาพของเราจะไหวอยู่หรือไม่ ?

เมื่อมาถึงก็ได้ทำการถ่ายรูปหมู่และเริ่มเข้าตรวจนิทรรศการโครงการต่าง ๆ ซึ่งหมู่บ้านเขากระจิวนี้เป็นบ้านชาวไทยทรงดำ หรือที่ตั้งแต่ตอนเด็กกระผม/อาตมภาพเรียกว่า "ลาวโซ่ง" มีพรรคพวกเพื่อนฝูงที่เป็นเชื้อสายไทยทรงดำ ไม่ทราบเหมือนกันว่ากี่ร้อยคน รู้แต่สมัยนั้นไปทางไหนก็ได้ยินแต่เสียงภาษาลาวโซ่ง อย่างเช่นว่ากำลังกลับจากโรงเรียน บรรดาพ่อแม่ของเพื่อนก็ถามว่า "ไอ้หนู..ต๋าวเฮือนเอ๊ ?" ก็คือ "ไอ้หนู..กลับบ้านหรือ ?" หรือไม่ก็ "ไอ้หนู..เอ๊มมึงอยู่บ๊อ ?" ซึ่งก็คือ "ไอ้หนู..พ่ออยู่บ้านหรือเปล่า ?" เหล่านี้เป็นต้น ซึ่งภาษาพวกนี้ กระผม/อาตมภาพยังฟังเข้าใจอยู่ แต่พูดได้น้อยแล้ว เพราะว่าไม่ได้ใช้มา ๕๐ - ๖๐ ปี

เมื่อตรวจดูบรรดานิทรรศการเกี่ยวข้องกับศีล ๕ ปรากฏว่านักเรียนโรงเรียนบ้านเขากระจิวมิตรภาพที่ ๑๐๓ นั้น ได้นำเอาสินค้าที่เป็นพืชผักตลอดจนกระทั่งไข่เค็ม ซึ่งทางโรงเรียนผลิตกันเองเอามาขาย "หลวงพ่อเจ้าคุณประเทือง" เลยเข้าไปต่อราคา เด็ก ๆ เขาขายไข่เค็ม ๓ ฟอง ๒๙ บาท "หลวงพ่อเจ้าคุณประเทือง" บอกว่า "ขอร้อยหนึ่งก็แล้วกัน" ทำเอาเด็ก ๆ งงเป็นอันมาก เมื่อส่งเงินให้ยังตั้งท่าจะทอนอีก จนท่านต้องบอกว่า "ไม่ต้องทอน ขายร้อยหนึ่งไปเลย..!"

แล้วท่านก็หันมาหากรรมการอย่างพวกกระผม/อาตมภาพ จัดแจงขายให้ ๓ ฟอง ๕๐๐ บาทบ้าง ๓ ฟอง ๑,๐๐๐ บาทบ้าง แล้วแต่ดูว่าสถานะกระเป๋าของใครใหญ่เล็กกว่ากัน แม้กระทั่ง "ท่านอาจารย์พระมหาสมชาติ" วัดทองบน ซึ่งเป็นตากล้องประจำงาน ยังโดนไป ๓ ฟอง ๒๐ บาท เพราะว่ามีเงินในกระเป๋าน้อยที่สุด ทำเอาเฮฮาสนุกสนานกันเป็นอย่างยิ่ง เด็ก ๆ ก็นึกไม่ถึงว่าของที่เตรียมมาไม่เท่าไรขายไปได้ถึงหมื่นกว่าบาท..! แล้ว "หลวงพ่อโพไซดอน" ยังแจกรางวัลเป็นซองใส่เงิน ซึ่งไม่ทราบว่าจำนวนเท่าไรให้กับทุกคน ๆ ละซอง แม้กระทั่งคุณครูก็ให้อีกด้วย..!

 

จากนั้นพวกเราจึงได้ขึ้นสู่ศาลาเพื่อทำการตรวจประเมิน วันนี้มีการแสดงฟ้อนรำของบรรดาสาว ๆ ชาวโซ่ง ซึ่งใส่ชุดลายแตงโมสวยงามพร้อมกับผ้าสไบ แล้วยังมีเด็ก ๆ มาบรรยายธรรมอีกด้วย บรรดาพรรคพวกเพื่อนฝูงทางด้านนี้ ไม่ว่าจะเป็น "หลวงพ่อเจ้าคุณลูกชุบ " - พระวชิรเหมคุณ, ผศ. ดร. (ลูกชุบ ธมฺมโชโต) เจ้าคณะอำเภอเมืองเพชรบุรี หรือ "ท่านเจ้าคุณกล้า" - พระวชิรวาที, ผศ.ดร. รองเจ้าคณะอำเภอเมืองเพชรบุรี ก็มาถึง ทักทายพูดคุยกันแบบคุ้นเคยมาก เนื่องเพราะว่าจังหวัดเพชรบุรีนี้ กระผม/อาตมภาพมีเพื่อนร่วมรุ่นปริญญาเอกอยู่เกือบ ๑๐ รูปเลยทีเดียว..!

การตรวจประเมินก็อยู่ในลักษณะถ้อยทีถ้อยอาศัย แนะนำกันไปว่าแต่ละบทแต่ละอย่างนั้นควรที่จะปรับแก้อย่างไร เพื่อที่ให้เอกสารออกมาสมบูรณ์ที่สุด แต่ว่าอย่างไรเสีย หมู่บ้านเขากระจิวนี้ ทางคณะกรรมการก็รับรองให้แล้วว่าเป็นหมู่บ้านรักษาศีล ๕ ต้นแบบที่เหมาะสมจริง ๆ ดังที่เคยได้ปรารภแล้วว่า ถ้าเป็นหมู่บ้านชาติพันธุ์นั้น ส่วนใหญ่แล้วความเหนียวแน่นทางวัฒนธรรม ตลอดจนกระทั่งความเคารพในพระพุทธศาสนาอยู่สูงมาก ทำให้ง่ายต่อการที่จะรักษาศีลปฏิบัติธรรม น่าเสียดายแค่ว่าวัดนี้ไม่ได้เป็นสำนักปฏิบัติธรรมประจำจังหวัดตามเคย พวกเราต่างคนต่างก็บอกกล่าวเรื่องราวของตัวเอง เพื่อให้เขาไปปรับแก้8โอกาสหน้าในการตรวจยกปีต่อไป ข้อมูลเอกสารและสิ่งต่าง ๆ จะได้สมบูรณ์กว่านี้

จากนั้นก็เป็นการปิดการตรวจประเมิน รับข้าวของที่ระลึกจากทางเจ้าภาพ ซึ่งก็คือมะนาวคนละ ๒๐ ผล ทำเอาหลายคนยิ้มแป้นไปเลยทีเดียว เนื่องเพราะว่าหลวงพ่อเจ้าอาวาสบอกว่า "ถ้าลูกไหนไม่เปรี้ยวเอามาแลกคืนได้" โถ..หลวงพ่อครับ แล้วใครจะเดินทางมาแลกคืนถึงวัดเขากระจิว..!" ทำเอาทุกคนหัวเราะเฮฮาเป็นการใหญ่

ถ่ายรูปหมู่ร่วมกันแล้ว กระผม/อาตมภาพก็ขอตัวเดินทางกลับไปวัดมหาธาตุ วรวิหาร มาถึงก็เจอญาติโยมนับสิบกำลังออกแบบพิพิธภัณฑ์ให้กับ "ท่านเจ้าคุณกล้า" โดยมี "ผอ.มด" และเลขานุการส่วนตัวกำลังช่วยกันพิจารณาอยู่ กระผม/อาตมภาพจึงได้บอกไปว่า "พิพิธภัณฑ์นั้นเป็นอะไรที่จัดการยากมาก วางของเฉย ๆ เขาก็ไม่สนใจ หรือว่ามีข้อมูลให้อ่านก็ไม่ค่อยจะอ่านกัน สมัยนี้ต้องเล่นมัลติมีเดียเท่านั้น แต่ว่าเครื่องไม้เครื่องมือก็ชำรุดง่าย ขณะเดียวกันก็เปลืองไฟฟ้าอีกต่างหาก..!"

โดยเฉพาะพิพิธภัณฑ์วัดท่าขนุน สร้างไปร้อยกว่าล้านบาทแล้วเปิดไม่ได้ เนื่องเพราะว่าจะเก็บเงิน ก็ได้รับการท้วงติงว่าถ้ามีการเก็บเงินค่าเข้าชมก็ต้องเสียภาษี..! ไม่เช่นนั้นแล้วโดนเล่นงานแน่นอน กลายเป็นว่าถ้าเปิดก็ไม่คุ้มค่าไฟฟ้า เปิดแล้วเก็บเงินก็โดนภาษี กระผม/อาตมภาพจึงตัดสินใจว่า สร้างเสร็จแล้วก็ปิดไว้เฉย ๆ อย่างนั้นแหละ เสียเงินบำรุงรักษาไม่เท่าไร ถ้าหากว่าเปิดให้ชม อาจจะมีการชำรุดเสียหายให้ต้องจ่ายมากกว่านี้เป็นแน่ พูดคุยให้ข้อคิดกับทุกคนแล้วก็ได้เข้าสู่ที่พัก ทำการบันทึกเสียงธรรมจากวัดท่าขนุนอยู่ในขณะนี้

พระครูวิลาศกาญจนธรรม, รศ.ดร.
เสียงธรรมจากวัดท่าขนุน
วันพุธที่ ๑๙ สิงหาคม พุทธศักราช ๒๕๖๙
(ถอดจากเสียงเป็นอักษร โดย เผือกน้อย)